تاریخچه پنجره دوجداره UPVC

در تار و پود تاریخ معماری بشر، پنجره‌ها همواره نقشی دوگانه و پارادوکسیکال ایفا کرده‌اند؛ از یک سو دریچه‌ای برای دعوت نور و حیات به فضای داخلی بوده‌اند و از سوی دیگر، پاشنه آشیلی برای نفوذ سرما، گرما و هیاهوی ناخواسته جهان بیرون. اما آنچه امروز ما به عنوان یک استاندارد بدیهی در ساختمان‌ سازی می‌شناسیم، حاصل قرن‌ها آزمون و خطا و البته یک جهش تکنولوژیک خیره‌کننده در قرن بیستم است. وقتی صحبت از تاریخچه پنجره دوجداره upvc به میان می‌آید، نباید تصور کنیم که تنها با یک روایت خطی از اختراعات صنعتی روبرو هستیم؛ بلکه ما در حال ورق زدن فصلی هیجان‌انگیز از کتاب تکامل آسایش بشری هستیم.

این داستان، حکایت تلاش مهندسان و شیمیدانانی است که سعی کردند ماده‌ای سرکش را رام کنند تا دیواری شفاف میان انسان و قهر طبیعت بنا کنند. شاید برایتان جالب باشد که بدانید این پروفیل‌های سفید و صیقلی که امروزه نمای ساختمان‌های ما را تسخیر کرده‌اند، ریشه‌ای در کشفیات تصادفی قرن نوزدهم و بحران‌های نفتی دهه هفتاد میلادی دارند. در این مقاله بلند و تحلیلی، قصد داریم لایه‌های پنهان این صنعت را بشکافیم و ببینیم چگونه یک پودر سفید آزمایشگاهی، به قهرمان بلامنازع صرفه‌جویی انرژی در جهان تبدیل شد. این سفری است از دل لوله‌های آزمایشگاهی در آلمان تا برج‌های سر به فلک کشیده در تهران؛ سفری که درک شما را از پنجره‌های خانه‌تان برای همیشه تغییر خواهد داد.

برای اطلاعات بیشتر در مورد قیمت پنجره دوجداره به این صفحه مراجعه کنید.

فصل اول: کیمیاگری تصادفی؛ تولد جنین پلیمری در قرن نوزدهم

داستان پیدایش ماده اولیه این پنجره‌ها، یعنی پلی‌وینیل کلراید (PVC)، نه با یک نقشه‌ی راه تجاری دقیق، بلکه با یک تصادف محض و حیرت‌انگیز در آزمایشگاه‌های تاریک و نمور قرن نوزدهم آغاز شد. در سال ۱۸۳۵ میلادی، شیمیدان برجسته فرانسوی به نام “هنری ویکتور رگنالت” (Henri Victor Regnault) در حین انجام آزمایش‌هایی بر روی ترکیبات آلی، متوجه پدیده‌ای عجیب شد. او مشاهده کرد که گاز وینیل کلراید وقتی به مدت طولانی در معرض نور مستقیم خورشید قرار می‌گیرد، به طرز مرموزی تغییر ماهیت داده و به یک توده جامد سفید رنگ تبدیل می‌شود. این اتفاق بار دیگر در سال ۱۸۷۲ توسط “اوگن بومان” (Eugen Baumann) آلمانی تکرار شد. هر دو دانشمند با ماده‌ای روبرو بودند که به شدت سرسخت، مقاوم و البته در آن زمان کاملاً “غیرقابل استفاده” به نظر می‌رسید. تصور کنید ماده‌ای را کشف کرده‌اید که نه در حلال‌های معمولی حل می‌شود و نه می‌توان آن را به راحتی ذوب کرد و شکل داد. این ماده‌ی سفید رنگ که بعدها پی‌وی‌سی نام گرفت، برای سال‌های متمادی به عنوان یک کنجکاوی علمی در قفسه‌های آزمایشگاه خاک می‌خورد و دانشمندان آن زمان هیچ ایده‌ای نداشتند که این “زباله آزمایشگاهی” روزی پایه و اساس صنعت ساختمان جهان را دگرگون خواهد کرد. این دوران را می‌توان دوران خفتگی غول پلیمری نامید؛ دورانی که پتانسیل عظیم این ماده در انتظار یک ذهن خلاق و جسور بود تا قفل مولکولی آن را بشکند و آن را به خدمت بشر درآورد.

فصل دوم: والدو سیمون و عصر لاستیک‌سازی؛ رام کردن هیولای سفید

چندین دهه سکوت گذشت تا اینکه در دهه ۱۹۲۰ میلادی، با اوج‌گیری صنعت خودروسازی و نیاز مبرم به لاستیک، شرکت لاستیک‌سازی مشهور “بی.اف. گودریچ” (B.F. Goodrich) دانشمندی خلاق به نام “والدو سیمون” را استخدام کرد. مأموریت او یافتن جایگزینی مصنوعی برای لاستیک طبیعی بود که در آن زمان گران و کمیاب شده بود. سیمون در حین کنکاش‌های شیمیایی خود، دوباره با پی‌وی‌سی برخورد کرد، اما برخلاف گذشتگان، او تسلیم خشکی و شکنندگی ذاتی این ماده نشد. او با انجام صدها آزمایش مختلف، کشف کرد که اگر این پلیمر سخت را با مواد افزودنی خاصی که “نرم‌کننده” یا Plasticizer نامیده می‌شدند مخلوط کند و حرارت دهد، ماده‌ای ژله‌مانند، انعطاف‌پذیر و بسیار با دوام به دست می‌آید. این کشف بزرگ، دروازه‌های تجاری‌سازی پی‌وی‌سی را چهارطاق باز کرد. ابتدا از این ماده برای ساخت توپ‌های گلف، پاشنه کفش و روکش سیم‌های برق استفاده شد. اما سوال اصلی و حلقه مفقوده در تاریخچه پنجره دوجداره upvc اینجا بود: چگونه این ماده که اکنون نرم و لاستیکی شده بود، دوباره به آن حالت سخت، صلب و استخوانی که برای ساخت پروفیل پنجره لازم بود، بازگشت؟ پاسخ در مهندسی معکوس و حذف همان نرم‌کننده‌ها نهفته بود. مهندسان شیمی دریافتند که اگر پی‌وی‌سی را بدون مواد نرم‌کننده (Unplasticized) و با فرمولاسیونی خاص فرآوری کنند، به ماده‌ای دست می‌یابند که سختی چوب و دوام سنگ را دارد، اما هرگز نمی‌پوسد؛ و این لحظه‌ی تولد UPVC بود.

فصل سوم: آلمانِ پس از جنگ؛ مهد شکوفایی مهندسی پروفیل

پس از پایان جنگ جهانی دوم، اروپا و به ویژه آلمان با تلی از خاکستر و ویرانه روبرو بود که نیاز به بازسازی سریع، اقتصادی و پایدار داشتند. کمبود شدید چوب مرغوب جنگلی و گرانی فلزاتی مانند آلومینیوم و آهن، ذهن عمل‌گرای مهندسان آلمانی را به سمت استفاده از مصالح نوین پلیمری سوق داد که به وفور قابل تولید بودند. در اواسط دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، اولین تلاش‌های جدی و سیستماتیک برای اکستروژن (Extrusion) یا همان روزن‌رانی پروفیل‌های پنجره از جنس UPVC در آلمان غربی آغاز شد. شرکت‌های پیشرویی مانند “تروکال” (Trocal) در سال ۱۹۵۴ با جسارتی مثال‌زدنی، اولین پنجره‌های تجاری UPVC را روانه بازار کردند. این پنجره‌های اولیه، بسیار ساده، تک‌جداره و از نظر بصری کمی زمخت بودند و بیشتر بر روی دوام فیزیکی و عدم نیاز به رنگ‌آمیزی تمرکز داشتند تا عایق‌بندی حرارتی پیشرفته. آلمانی‌ها با آن روحیه کمال‌گرا و دیسیپلین مهندسی خود، استانداردها را از نو تعریف کردند و ماشین‌آلات پیچیده‌ای برای تولید پروفیل‌های توخالی ساختند که تا آن زمان در صنعت پلاستیک بی‌سابقه بود. این پروفیل‌های نسل اول شاید از نظر زیبایی‌شناسی به ظرافت و سفیدی خیره‌کننده محصولات امروزی نبودند و حتی گاهی به زردی می‌زدند، اما نویدبخش عصری نو در صنعت ساختمان بودند؛ عصری که در آن پنجره دیگر عضوی ارگانیک، زوال‌پذیر و نیازمند مراقبت دائم تلقی نمی‌شد.

فصل چهارم: چالش‌ های فرهنگی و فنی؛ مبارزه با “پلاستیکی بودن”

ورود پنجره‌های UPVC به بازار مصرف، بر خلاف تصور، فرش قرمزی نداشت و با مقاومت‌های شدید فرهنگی و فنی روبرو شد. معماران سنتی و صاحبان خانه‌های کلاسیک که قرن‌ها به گرمای بصری چوب بلوط و استحکام آهن خو گرفته بودند، نگاهی تحقیرآمیز و شک‌برانگیز به این “پنجره‌های پلاستیکی” داشتند. آن‌ها نگران بودند که این متریال جدید در برابر اشعه ماوراء بنفش خورشید زرد شود یا در سرمای استخوان‌سوز زمستان مانند شیشه ترک بردارد. صنعتگران شیمی و پلیمر برای غلبه بر این چالش بزرگ، فرمولاسیون خود را بارها و بارها اصلاح کردند و دست به جادوی شیمیایی زدند. افزودن “اکسید تیتانیوم” (Titanium Dioxide) به عنوان یک سپر محافظ قدرتمند در برابر اشعه UV، شاهکاری بود که باعث شد پروفیل‌ها رنگ سفید و درخشان خود را برای دهه‌ها حفظ کنند. همچنین طراحی مقطع پروفیل‌ها از حالت ساده تک‌حفره به ساختار پیچیده چند حفره (Multi-chamber) تغییر یافت تا استقامت مکانیکی آن‌ها در برابر فشار باد و ضربه به طرز چشمگیری افزایش یابد. در داخل پروفیل‌ها نیز پروفیل‌های گالوانیزه یو شکل (Reinforcement) تعبیه شد تا پنجره بتواند بارهای سنگین را تحمل کند. این دوران، دوران اثبات حقانیت بود؛ دورانی در **تاریخچه پنجره دوجداره upvc که این متریال باید در عمل ثابت می‌کرد که نه تنها جایگزینی ارزان و بی‌کیفیت نیست، بلکه ارتقایی هوشمندانه و ضروری نسبت به متریال‌های سنتی محسوب می‌شود.

فصل پنجم: شوک نفتی ۱۹۷۳؛ کاتالیزور انقلاب انرژی و جهش جهانی

سال ۱۹۷۳ میلادی را باید نقطه عطف و گردنه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ صنعت ساختمان دانست. تحریم نفتی اوپک و افزایش ناگهانی و سرسام‌آور قیمت حامل‌های انرژی، جهان غرب را در شوکی عمیق فرو برد که تا آن روز تجربه نکرده بود. ناگهان گرم کردن خانه‌ها در زمستان و خنک کردن آن‌ها در تابستان به هزینه‌ای گزاف تبدیل شد و دولت‌ها با بررسی‌های دقیق دریافتند که بخش عظیمی از انرژی تولیدی نیروگاه‌ها، از طریق پنجره‌های تک‌جداره قدیمی و درزهای نامناسب ساختمان‌ها مستقیماً به هدر می‌رود. تا پیش از این رویداد، اصطلاحاتی مانند “عایق‌بندی حرارتی” واژگانی لوکس و غیرضروری در ادبیات عامه محسوب می‌شدند، اما بحران انرژی آن‌ها را به یک ضرورت ملی و استراتژیک بدل کرد. این رویداد ژئوپلیتیک، بهترین و مؤثرترین تبلیغ ممکن برای پنجره‌های UPVC بود. پروفیل‌های پلیمری به دلیل ضریب انتقال حرارت بسیار پایین (برخلاف آلومینیوم و آهن که رسانای گرما هستند)، ذاتاً عایق بودند و زمانی که با تکنولوژی نوظهور شیشه‌های دوجداره (Insulating Glass Units) ترکیب شدند، محصولی انقلابی را پدید آوردند. در این دوره، پنجره دیگر فقط مانع فیزیکی باد و باران نبود، بلکه به یک سیستم مهندسی شده برای “مدیریت انرژی” تبدیل شد و تقاضا برای آن در اروپا و سپس آمریکا منفجر شد.

فصل ششم: بریتانیا و جنون “طلای سفید”؛ تغییر چهره شهرها

در دهه ۱۹۸۰ میلادی، بریتانیا شاهد پدیده‌ای بود که بعدها به “دوران طلای سفید” معروف شد. بافت فرسوده خانه‌های انگلیسی با آن پنجره‌های چوبی گیوتینی (Sash Windows) قدیمی که پر از درز، پوسیدگی و ناکارآمدی بودند، بازاری بکر و بی‌نظیر برای صنعت UPVC فراهم کرد. در این دهه، شرکت‌های تعویض پنجره قارچ‌گونه رشد کردند و رقابت شدیدی بر سر نصب پنجره‌های سفید براق شکل گرفت. اما یک مانع فرهنگی بزرگ همچنان وجود داشت: مردم بریتانیا عاشق بافت و ظاهر چوب بودند و رنگ سفید یکدست پلاستیک را بی‌روح و صنعتی می‌دانستند. این نیاز بازار منجر به نوآوری بزرگ دیگری شد: روکش‌های لمینت طرح چوب. تکنولوژی چسباندن فویل‌های بسیار مقاوم با طرح‌های چوب بلوط، ماهگونی و گردویی روی پروفیل‌های UPVC با استفاده از چسب‌های پلی‌اورتان داغ، شکاف عمیق بین سنت و مدرنیته را پر کرد. حالا صاحبان خانه‌ها می‌توانستند گرمای بصری و اصالت چوب را بدون نیاز به نقاشی سالانه و نگرانی از موریانه و رطوبت داشته باشند. این موفقیت در بریتانیا، به عنوان یک مدل تجاری موفق، سکوی پرتابی برای صادرات این تکنولوژی و فرهنگ مصرف به سایر نقاط جهان شد.

فصل هفتم: آمریکای شمالی؛ انطباق با اقلیم‌های افراطی

در آن سوی اقیانوس اطلس، در ایالات متحده و کانادا، مسیر پذیرش پنجره‌های UPVC کمی متفاوت و پیچیده‌تر بود. آمریکایی‌ها به طور سنتی به پنجره‌های آلومینیومی و چوبی علاقه زیادی داشتند و سیستم بازشوی آن‌ها (کشویی عمودی) با سیستم‌های لولایی اروپایی متفاوت بود. با این حال، با سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین انرژی فدرال و ایالتی و ظهور گواهینامه‌های معتبری مانند “Energy Star”، پنجره‌های UPVC به تدریج جای پای خود را محکم کردند. در این قاره پهناور، تنوع آب و هوایی از سرمای قطبی آلاسکا تا گرمای سوزان و خشک آریزونا، نیازمند فرمولاسیون‌های شیمیایی بسیار پیشرفته‌تری بود. تولیدکنندگان آمریکایی مجبور شدند بر روی ترکیبات مقاوم در برابر ضربه (High Impact) و تغییر رنگ شدید تمرکز کنند. همچنین، استفاده از گاز نجیب آرگون در فضای بین شیشه‌ها و پوشش‌های نامرئی Low-E (کم گسیل) برای بازتاب گرما، در این بازار به استانداردهای الزامی تبدیل شد. تعامل تکنولوژیک بین بازارهای اروپا و آمریکا در **تاریخچه پنجره دوجداره upvc باعث شد تا این محصول از یک کالای صرفاً اروپایی به یک پدیده جهانی با استانداردهای بین‌المللی ارتقا یابد.

فصل هشتم: ایران؛ از پنجره‌ های آهنی تا انقلاب مبحث ۱۹

روایت ورود و گسترش این تکنولوژی در ایران، داستانی منحصر به فرد و متفاوت است. تا پیش از دهه ۸۰ شمسی، حاکمیت مطلق بازار ساختمان ایران در اختیار پنجره‌های آهنی سنگین دست‌ساز و پروفیل‌های آلومینیومی ساده و غیرترمال بود. انرژی ارزان و یارانه‌ای باعث شده بود که مفهوم “اتلاف انرژی” در فرهنگ ساخت‌وساز ایران جایگاهی نداشته باشد. اگرچه تلاش‌های جسته و گریخته‌ای برای واردات این تکنولوژی قبل از انقلاب و در دوران سازندگی انجام شد، اما آغاز واقعی عصر UPVC در ایران را می‌توان به اوایل دهه ۸۰ شمسی نسبت داد. با تدوین و اجباری شدن مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان و تأسیس سازمان بهینه‌سازی مصرف سوخت، دولت وقت متوجه شد که ثروت ملی کشور از طریق پنجره‌های غیراستاندارد به آسمان می‌رود. سیاست‌گذاری‌ها به سمت حمایت از تولید داخلی تغییر کرد و اولین کارخانه‌های تولید پروفیل با لیسانس‌های آلمانی و ترکیه‌ای تأسیس شدند. حذف تدریجی یارانه‌های انرژی و افزایش آلودگی صوتی در کلان‌شهرها، مردم را وادار کرد تا به دنبال راهکاری برای سکوت و صرفه‌جویی باشند. امروز، صنعت UPVC ایران یکی از پیشرفته‌ترین و پویاترین صنایع منطقه است و کیفیت پروفیل‌های داخلی با نمونه‌های خارجی رقابت می‌کند.

فصل نهم: کالبدشکافی مهندسی؛ هنر طراحی در مقیاس میلی‌متر

پروفیل UPVC امروزی، دیگر یک قطعه پلاستیکی ساده نیست، بلکه شاهکاری از مهندسی مکانیک و طراحی صنعتی است. اگر مقطع یک پروفیل مدرن را برش دهید، با شبکه‌ای پیچیده و حیرت‌انگیز از دیواره‌ها و حفره‌های هوایی (Chambers) مواجه می‌شوید که شبیه به کندوی عسل است. پروفیل‌های ۳ کاناله اولیه جای خود را به پروفیل‌های ۵، ۶ و حتی ۷ کاناله داده‌اند. هر کانال هوایی مانند یک لایه عایق مستقل عمل می‌کند و مسیر عبور حرارت و صوت را دشوارتر و طولانی‌تر می‌سازد. علاوه بر این، سیستم‌های آب‌بندی نیز متحول شده‌اند. استفاده از لاستیک‌های EPDM که مقاومت فوق‌العاده‌ای در برابر ازن و اکسیداسیون دارند، باعث شده تا پنجره‌ها در برابر نفوذ ریزگردها و طوفان‌های شدید بارانی کاملاً “هوابند” شوند. طراحی شیارهای تخلیه آب (Water slots) و سوراخ‌های فشارشکن با محاسبات دقیق هیدرودینامیکی انجام می‌شود تا حتی در بدترین شرایط جوی نیز قطره‌ای آب به داخل نفوذ نکند. این سطح از دقت در طراحی، نشان‌دهنده بلوغ کامل این صنعت در طول دهه‌های گذشته است.

فصل دهم: یراق‌آلات؛ قلب تپنده و مکانیسم امنیت

یکی دیگر از جنبه‌های جذاب تکامل در تاریخچه پنجره دوجداره upvc، پیشرفت خیره‌کننده در سیستم‌های یراق‌آلات (Hardware) است. یراق‌های تک‌حالتِ ساده‌ی اولیه که تنها اجازه باز شدن به صورت لولایی را می‌دادند، جای خود را به سیستم‌های پیچیده دوحالته (Tilt & Turn) دادند که امکان کج شدن پنجره از بالا برای تهویه هوا را فراهم می‌کنند. سیستم‌های فولکس‌واگنی (Tilt & Slide) و لیفت‌ان‌اسلاید (Lift & Slide) که می‌توانند لنگه‌هایی با وزن چند صد کیلوگرم را تنها با یک انگشت حرکت دهند، اوج هنر مکانیک در این صنعت هستند. این یراق‌آلات که عمدتاً از آلیاژهای پیشرفته زاماک و فولاد ضد زنگ ساخته می‌شوند، مجهز به مکانیزم‌های قفل‌چندگانه قارچی هستند که دور تا دور پنجره را درگیر کرده و امنیتی مثال‌زدنی در برابر سرقت ایجاد می‌کنند. در واقع، پنجره UPVC مدرن ترکیبی همگون از شیمی پلیمر و مکانیک فلزات است که امنیت و آسایش را همزمان به ارمغان می‌آورد.

فصل یازدهم: شیشه دوجداره؛ یار دیرینه و مکمل پروفیل

نمی‌توان از تاریخچه پروفیل صحبت کرد و نقش حیاتی تکامل شیشه را نادیده گرفت. همگام با پیشرفت پروفیل‌ها، صنعت شیشه نیز انقلابی را تجربه کرد. تکنولوژی تولید شیشه فلوت (Float Glass) که سطحی کاملاً صاف و بدون اعوجاج را ارائه می‌داد، جایگزین شیشه‌های قدیمی شد. مفهوم اسپیسر (Spacer) یا جداکننده آلومینیومی که حاوی مواد رطوبت‌گیر (Silica Gel) است، مشکل بخارزدگی بین دو جداره را حل کرد. اما پیشرفت به همین جا ختم نشد؛ تزریق گازهای نجیب و سنگین مانند آرگون و کریپتون در فضای بین شیشه‌ها، عایق‌بندی صوتی و حرارتی را به سطحی باورنکردنی رساند. ظهور شیشه‌های سکوریت و لمینت ایمنی را تضمین کرد و شیشه‌های Low-E با لایه‌های نانومتری اکسید فلزات، مانند یک آینه حرارتی عمل کردند که گرما را در زمستان به داخل و در تابستان به بیرون بازتاب می‌دهند. این هم‌افزایی بین پروفیل و شیشه است که کارایی نهایی پنجره را تعیین می‌کند.

فصل دوازدهم: محیط زیست و پایداری؛ از اتهام تا رستگاری سبز

در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، انتقادات تند و تیزی از سوی فعالان محیط زیست به صنعت پی‌وی‌سی وارد می‌شد. نگرانی اصلی آن‌ها استفاده از فلزات سنگین مانند سرب در پایدارکننده‌ها و غیرقابل تجزیه بودن پلاستیک بود. اما صنعت با هوشمندی و مسئولیت‌پذیری به این نگرانی‌ها پاسخ داد و فصلی نو در تاریخچه پنجره دوجداره upvc رقم زد. امروزه اکثر تولیدکنندگان معتبر جهانی و داخلی، سرب را به طور کامل از فرمولاسیون خود حذف کرده و از پایدارکننده‌های دوستدار محیط زیست بر پایه کلسیم-زینک (Ca-Zn) استفاده می‌کنند. علاوه بر این، UPVC یکی از بازیافت‌پذیرترین پلیمرهای صنعتی جهان است. پروفیل‌های قدیمی می‌توانند تا چندین بار خرد شده، ذوب شوند و دوباره در چرخه تولید قرار گیرند بدون اینکه افت کیفیت محسوسی داشته باشند. مطالعات چرخه عمر (LCA) نشان می‌دهد که انرژی‌ای که یک پنجره UPVC در طول عمر خود ذخیره می‌کند، صدها برابر بیشتر از انرژی مصرف شده برای تولید آن است، که این امر آن را به یکی از سبزترین مصالح ساختمانی تبدیل می‌کند.

فصل سیزدهم: آینده پیش رو؛ هوشمندی و نانوتکنولوژی

آیا تکامل به پایان رسیده است؟ قطعاً خیر. آینده این صنعت با فناوری‌های هوشمند و نانوتکنولوژی گره خورده است. پژوهشگران در حال کار بر روی پروفیل‌هایی هستند که با نانوذرات کربنی و الیاف شیشه تقویت شده‌اند تا ضخامت کمتر و استحکامی معادل فولاد داشته باشند. ادغام سنسورهای اینترنت اشیاء (IoT) در داخل پروفیل برای پایش کیفیت هوای داخل، وضعیت امنیت قفل‌ها و حتی تغییر خودکار شفافیت شیشه (شیشه‌های الکتروکرومیک) همگی در حال تحقیق و توسعه و ورود به بازار هستند. پروفیل‌های آینده نه تنها عایق‌های غیرفعال هستند، بلکه به مولدهای فعال انرژی تبدیل خواهند شد و با سلول‌های خورشیدی شفاف ادغام می‌شوند. ما در آستانه ورود به دورانی هستیم که پنجره‌ها مانند پوست بدن انسان، هوشمندانه به تغییرات محیطی واکنش نشان می‌دهند و خود را با شرایط تطبیق می‌دهند.

سخن پایانی: میراثی از علم برای آرامش فردا

وقتی به مسیر پر فراز و نشیب تاریخچه پنجره دوجداره upvc می‌نگریم، درمی‌یابیم که آنچه امروز به سادگی باز و بسته می‌کنیم، میراث‌دار نبوغ هزاران دانشمند، مهندس و صنعتگر است. از کشف تصادفی یک پودر سفید توسط دکتر رگنالت تا بحران‌های انرژی که جهان را لرزاند و تکامل مهندسی دقیق آلمانی، همه و همه دست به دست هم داده‌اند تا امروز ما بتوانیم در کنج خانه‌مان بنشینیم و فارغ از هیاهوی شهر و گزند سرما و گرما، از نوشیدن یک فنجان چای لذت ببریم. انتخاب این پنجره‌ها، تنها یک خرید ساختمانی نیست؛ بلکه احترام به تکنولوژی، محیط زیست و کیفیت زندگی است. این پنجره‌ها مرزبانان امین آسایش ما هستند و داستان تکامل آن‌ها همچنان ادامه دارد تا افق‌های جدیدی از رفاه و هوشمندی را به روی بشر بگشاید.